Danysz Jan Kazimierz (1884–1914), fizyk, ur. 11 III w Paryżu, syn Jana i Bronisławy z Gałęzowskich. W r. 1901 ukończył szkołę średnią, w roku 1905 uzyskał dyplom inżyniera w »l’Ecole de Physique et de Chimie«; w r. 1909 ukończył wydział fizyko-matematyczny Uniwersytetu Paryskiego, w r. 1913 otrzymał tytuł doktora nauk fizycznych. Od r. 1905 pracował jako asystent Piotra Curie, a następnie Marii Skłodowskiej-Curie w Sorbonie. W r. 1913 został mianowany asystentem pracowni radiologicznej Warsz. Tow. Naukowego, którą zorganizował wspólnie z L. Wertensteinem. W sierpniu r. 1914 został powołany na wojnę jako oficer armii francuskiej; zginął na froncie, odznaczony orderem legii honorowej. Prace D-a posiadają wielkie znaczenie dla nauki o promieniotwórczości; jest on twórcą metody badania promieni β w polu magnetycznym, zwanej »metodą ogniskowania«. Za pomocą tej metody udowodnił on, że promienie β, posiadające widma prążkowe, powstają wskutek działania promieni γ. Ogłosił, po części wspólnie z W. Duane, J. Gotzem i L. Wertensteinem, kilkanaście rozpraw z zakresu radiologii; ukazały się one w czasopismach: »Le Radium«, «Comptes rendus de l’Académie des Sciences«, »Annales de chimie et de physique«, »Journal de physique«, »Prace matematyczno-fizyczne« (1913) i Spraw. Tow. Nauk. Warsz. (1914 i 1916).
Poggendorff J. C., Biogr.-literar. Handwörterbuch, Berlin 1925, V 260 (bibliografia prac, niekompletna).
Mieczysław Centnerszwer